عکس رژ شماره ی ۱۲ را باز می کنم و نگاه می کنم به لبهای زنی که ویترین رنگ رژ های لانکوم و تارت و دوسه شده.لب ها دارد لبخند می زند.چشم های زن پیدا نیست و سعی کرده همه ی حس را بریزد توی لب ها با رنگ رژ ش

دو سه شب است دلم اشوب است.حضرت عشق٬از دلم سراغی نمی گیری؟در خیال دیدار بگدم و حالا که میسر نیست٬ انگار تهی ام.تهی از حتی خیالی که شبانه روز با آن سر کنم.کاش خیالت را از من نگیری.حالا که حضور میسر نیست٬کاش دلیلی امید بخش باشد

دیشب به دیدن کسی رفتم که بوی تو را می داد.با این همه الودگی اما شمیم جان بخش تو را توی هر کس که باشد می جویم و زنده می شوم.انگار هزار هزار سال بود میشناختمش.انگار رفیق گمشده ای را پیدا کرده, بودم,.با او همصحبت شدم.سوال های من کجا و جواب های عاشقانهپی او کجا...مدتی بود دلم دیدار می خواست.اما تو یکی از هزاران را برایم فرستادی تا زندگی از سر گیرم...